Friday, January 12, 2007

Πιο Παράξενο κι από Παράξενο [4/5]

Ο Χάρολντ Κρικ ζει μόνος. Τρώει μόνος, κοιμάται μόνος, ξυπνάει μόνος. Βουρτσίζει τα δόντια του κάθε πρωί, μετράει τα βήματά του καθώς τρέχει να προλάβει το λεωφορείο, κάνει ένα μικρό διάλειμμα για καφέ στο γραφείο κι επιστρέφει στο σπίτι για να κοιμηθεί. Δεν περιμένει κάτι διαφορετικό από τη ζωή του, ούτε κι εμείς θα έπρεπε να σπαταλήσουμε το χρόνο μας γι’ αυτόν. Ο Χάρολντ Κρικ είναι, απλά, ένας ελεγκτής της εφορίας. Μέχρι την ημέρα που θ’ ακούσει τη «φωνή». Ανήκει σε μια γυναίκα και σίγουρα δεν είναι οι σκέψεις του που, ξαφνικά, αποφάσισαν ν’ ανοίξουν διάλογο μαζί του. Η «φωνή» είναι ένας εσωτερικός αφηγητής της ίδιας του της ζωής! Ξέρει τις κινήσεις του, γνωρίζει τη φύση του και τα συναισθήματά του, αλλά δεν του αποκαλύπτει τα μελλούμενα. Εκτός από μια απειλητική δήλωση: ο Χάρολντ Κρικ πρόκειται να πεθάνει.

Εν αγνοία του βασικού μας ήρωα, ο θεατής συστήνεται και με την Κέι Άϊφελ, μια συγγραφέα που καταπολεμά το creator’s block, στα πρόθυρα του τελειώματος ενός νέου βιβλίου. Πιθανότατα εκείνου που θα ξεπεράσει οτιδήποτε έχει γράψει μέχρι σήμερα. Παραδόξως, αυτό της το αριστούργημα έχει ως κεντρικό χαρακτήρα κάποιον πολύ βαρετό κύριο που ακούει στο όνομα... Χάρολντ Κρικ και το φινάλε του διαγράφεται ζοφερό. Αρκεί να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος να πεθάνει. Το ιδανικό φινάλε που θα λατρέψει ο αναγνώστης.

Ξεκινώντας από μια υπέρβαση της αφήγησης που συνορεύει με το σινεμά του φανταστικού ή ένα επεισόδιο της σειράς «Twilight Zone», το φιλμ του Φόρστερ μας υπαγορεύει ν’ αντιμετωπίσουμε ρεαλιστικά την κατάσταση μέσω ενός εξαιρετικού σεναρίου που φέρνει στο νου τον σουρεάλ κόσμο του Τσάρλι Κάουφμαν. Με τη διαφορά ότι εδώ το ζητούμενο είναι ένας ορθολογισμός περισσότερο γήινος και όχι το... «κάψιμο» του εγκεφάλου. Στο στόχαστρο, πάνω απ’ όλους, βρίσκεται η ευγενής ράτσα των ανθρώπων των γραμμάτων, ειδικά εκείνων που έχουν απομακρυνθεί τόσο από τον άνθρωπο, σε βαθμό να μη συνειδητοποιούν πως η εθιστική θλίψη της λογοτεχνίας μπορεί να μεταφραστεί και ως κακούργημα! Η Κέι Άϊφελ δε φαντάζεται πως κάθε φορά, σε κάθε της βιβλίο, διαπράττει μια μορφή ανθρωποκτονίας. Που δε βαραίνει μονάχα τη μοίρα ενός φανταστικού χαρακτήρα αλλά και την ψυχή του αναγνώστη που πέφτει στο βωμό μιας δακρύβρεχτα απέλπιδος «λύτρωσης». Όπως αποδεικνύει, όμως, το άξιο για μια οσκαρική υποψηφιότητα σενάριο του Ζακ Χελμ, ο όποιος Χάρολντ Κρικ έχει δικαίωμα στο συναισθηματικά θετικό, μαζί με το στερημένο κοινό που θα ταυτιστεί μαζί του από την άλλη πλευρά της οθόνης. Διότι πέρα από την τραγωδία, στη ζωή υπάρχει και το αστείο. Το χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα άγγιγμα. Πράγματα λιτά, βαρετά συνηθισμένα, αλλά δυσεύρετα όταν αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα δια γυμνού οφθαλμού. Χωρίς τα καλολογικά στοιχεία μιας «φωνής» που μας διαβάζει σαν ανοιχτό βιβλίο...

Τελικά, το «Πιο παράξενο κι από Παράξενο» μοιάζει με μια σπουδή πάνω στο feel good, αυτό που θα έπρεπε να μας υπαγορεύει πιο συχνά κάποια φωνή, κάποια ύπαρξη αληθινή, δίπλα μας. Κι αυτό είναι που κρατάς ζεστά μέσα σου εγκαταλείποντας τον κόσμο του Χάρολντ Κρικ (ο Γουίλ Φέρελ στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του, το δικό του «Truman Show», αν θέλετε). Γιατί, στ’ αλήθεια, όλοι γι’ αυτό το happy end είμαστε ακόμη εδώ.

Stranger Than Fiction [2006] / για την Athens Voice

11 Comments:

Blogger Παράφωνος... said...

χμ ;)

4:48 AM  
Blogger Dark Tyler said...

Μπαρδόν για το άσχετον, αλλά υπάρχει ακόμα καμιά ελπίδα για έστω μια προβολή της Μαρίας Αντουανέτας που λέγαμε, μιας και τελικά δε θα βγει στους κινηματογράφους?

11:35 AM  
Blogger cinemad said...

You read my mind. ;-)

Ετοιμάζεται.

11:56 AM  
Blogger Dark Tyler said...

Λαμπρά! :)

7:04 PM  
Blogger neutrino said...

w-what?!?! Δεν θα βγει η Αντουανετα στους κινηματογραοφυς;! Καθολου διανομη, κανενα ψιχουλακι;;

και by the way, που πηγε ο Harold στις υποψηφιοτητες;

8:14 PM  
Blogger Dark Tyler said...

Έκανε χώρο για το κίτρινο λεωφορείο, μη χέσω. :P

3:17 AM  
Blogger neutrino said...

εγω παντως το λεωφορειακι του ΠΙΚΠΑ πολυ τα αγαπησα, δεν μπορω να πω.. δεν εχω δει ακομα τον Κλιντ και τον Λαβυρινθο, μηπως αυτα του φαγανε τη θεση του καρμοιρη; ;p

4:40 AM  
Blogger cheaplog said...

Dark Tyler το να ζητάς προβολή της Αντουανέτας είναι σα να λες ότι δε βρίσκεις επεισόδιο του Lost μέχρι να παιχτεί στην Ελλάδα ή μου φαίνεται? :P
Όσο για τη ταινία, πάντα με συμμετοχή σε φεστιβάλ, ειδικά μεγέθους Κανών, διατρέχεις τον κίνδυνο να θαφτείς και να μη σε βρίσκουν ούτε με μετροπόντικα.

2:34 PM  
Blogger Dark Tyler said...

LOL, cheaplog. Όχι, την προβολή δεν την ψάχνω για εμένα, εγώ πήγα Λονδίνο και το είδα το φιλμ. Αλλά ξέρω αρκετούς που θα σκότωναν για την κινηματογραική εμπειρία γιατί, όπως κι εγώ, αγαπούν την Σοφία μας!

9:19 PM  
Blogger cinemad said...

Μάγκες, πλάκα πλάκα, όλοι μπορεί να την έχουμε την «Αντουανέτα» εδώ και μήνες στα χέρια μας και γνωρίζουμε πολύ καλά πως. Το θέμα είναι ότι το φιλμ αξίζει να ειδωθεί έστω και για μια φορά στη μεγάλη οθόνη. That’s the point και γι’ αυτό την οργανώνω την προβολή (κατά τέλη Μάρτη).

10:44 PM  
Blogger cinemad said...

Υ.Γ. Το κίτρινο φορτηγάκι είναι το be afraid της χρονιάς... Be very afraid!

10:46 PM  

Post a Comment

<< Home