Thursday, March 15, 2007

Η Πηγή της Ζωής [4/5]

Ένα απόσπασμα από τη «Γένεση», το πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής, ανοίγει το φιλμ και δίνει το στίγμα της πολυαναμενόμενης τρίτης ταινίας του Ντάρεν Αρονόφσκι. Η πτώση του Αδάμ και της Εύας προς τη θνητότητα και το μυστήριο του «δέντρου της ζωής». Ακολουθούν οι αποσπασματικές συστάσεις σε τρία παράλληλα σύμπαντα. Ένας κατακτητής από την Ισπανία του 16ου αιώνα υπόσχεται στη βασίλισσα Ισαβέλλα να βρει αυτό το δέντρο, παίρνοντας μαζί του τη μελλοντική τους βέρα. «Φόρα τη όταν βρεις την Εδέμ. Κι όταν γυρίσεις, θα είμαι η Εύα σου. Μαζί θα ζήσουμε παντοτινά.», είναι τα λόγια εκείνης που θα τον συντροφεύουν ενάντια στο θάνατο, καθώς πολεμά τους ιθαγενείς της Κεντρικής Αμερικής. Μεταπηδώντας στις ΗΠΑ του σήμερα, ένας επιστήμονας βρίσκεται σε αγώνα με το χρόνο, καθώς αποπειράται να βρει μια θεραπεία κατά του καρκίνου, προτού η σύζυγός του αφήσει τούτο τον τόπο. Και κάπου εκεί, ψηλά, σ’ ένα μακρινό μέλλον, ένας άνθρωπος ανασκαλίζει αναμνήσεις αυτής της σχέσης, της ίδιας ασθένειας, της ίδιας αγωνίας, με το ίδιο ερωτικό καρδιοχτύπι, μέσα στο νεφέλωμα που περιβάλλει ένα άστρο που πεθαίνει! Με λίγα λόγια, η «Πηγή της Ζωής» δεν είναι το εργάκι που ψάχνατε για να διασκεδάσετε δύο ωρίτσες μέσα στο weekend…

Με μια από τις πιο επεισοδιακές πορείες παρασκηνίων και γυρισμάτων των τελευταίων ετών στο Χόλιγουντ, κατακρεουργημένο από την πλειοψηφία της κριτικής παγκοσμίως και τόσο συγγενικά αλλόκοτο όσο το κιουμπρικό «2001» (μέγα κομπλιμέντο αυτό), το φιλμ του Αρονόφσκι κρύβει μέσα του δύο από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ζωής: τον έρωτα και το θάνατο. Κρίνει τις ομοιότητές τους με γνώμονα το χρόνο. Την αθανασία. Ή το αντίστροφό της. Μπορεί μια αγάπη να ζει αιώνια; Μπορεί το ίδιο να επιτύχει και η ανθρώπινη ψυχή; Κι αν όλα μέσα μας τελειώνουν, τι γίνεται μετά το θάνατο; Ξαναγεννιόμαστε; Μέσα από τους καρπούς των δέντρων που κουβαλάνε στοιχεία από τη γη - σώμα μας; Ή ακόμη και μέσα από τ’ αστέρια που εκρήγνυνται στο γαλαξιακό κενό, δίνοντας την ίδια στιγμή ζωή σε άλλα, καινούρια, που θα φωτίζουν με υγεία τη δική μας πορεία στην ανθρωπότητα; Το ξέρει ο Αρανόφσκι πως απάντηση δε μπορεί να δώσει με την ταινία του, είναι προφανές. Δε μπορείς να απαιτείς από ένα φιλμ να λύσει τα μυστήρια του σύμπαντος. Μπορείς, όμως, να απαιτείς από μια μερίδα κοινού να εισχωρήσει σε τούτο το αφηγηματικό «νεφέλωμα» και να τολμήσει να βρει το σέβας, υπό την προϋπόθεση να έχει μια βιωμένη εμπειρία των δύο συντεταγμένων της «Πηγής της Ζωής». Να έχει αγαπήσει σχεδόν... θανάσιμα ή να έχει έρθει τόσο κοντά στο θάνατο που να το θυμάται σαν χρέος ζωής. Οι υπόλοιποι, μάλλον με χλεύη θ’ αντιμετωπίσουν το πείραμα, παρόμοια μ’ εκείνη που τονίζει ο Αρονόφσκι προς τον φαρισαϊσμό της θρησκευτικής πίστης, χρησιμοποιώντας το ακραίο παράδειγμα της Ιεράς Εξέτασης που αποκαλεί το ανθρώπινο σώμα «φυλακή» και το θάνατο «απελευθερωτή της ψυχής». Αμήν!

Σαν ένα παζλ εσωτερικό που κάποιος τόλμησε να μετατρέψει σε extravagant υπαρξιακό δοκίμιο, η «Πηγή της Ζωής» συνοψίζεται μέσα από την επαναλαμβανόμενη ατάκα της ετοιμοθάνατης Ίζι: «Τέλειωσέ το!». Εκείνη εννοεί το βιβλίο της, που χρειάζεται ένα τελευταίο κεφάλαιο. Ο Αρονόφσκι, πάλι, εννοεί εσένα. Και περιμένει από εσένα να το ψάξεις για πολύ καιρό αφού δεις το φιλμ. Για μια αιωνιότητα. Ή ως τη στιγμή που η μεγαλύτερη «ασθένεια» αυτού του κόσμου ζητήσει και τη δική σου ψυχή...

The Fountain [2006] / για την Athens Voice

6 Comments:

Blogger divxneil said...

Sorry gia tin ilithiotita prin, den kserw pws to katafera. Anyway, to comment mou den exei na kanei me tin tainia, alla me to keimeno sou. Sygxaritiria, einai o,ti kalytero diavasa edw kai kairo.

Episis, auta ta malakokaulia tou periodikou ΣΙΝΕΜΑ, enas vlammenos apo autous den vrethike na agapisei auti tin love-or-hate kaulotainiara? mas taraksan sta 2. Ta tria mou loipon, me agapi pros olo to synafi.

12:42 AM  
Blogger Liap said...

Εγώ πάντως πιστεύω ότι δεν είναι απλά μια sci-fi ταινία αγάπης. Είναι μια ταινία που πραγματεύεται έντονα το θέμα του θανάτου, προκαλώντας μας να το επανεξετάσουμε. Επικρίνει εμμέσως τις θρησκείες ανά τον κόσμο, (κατηγορώντας περισσότερο τον Χριστιανισμό) για την στάση τους απέναντι στην εγκόσμια ζωή και την εμμονή τους στην μετα θάνατο, αιώνια ζωή. Χαρακτηρίζει κενόδοξους όσους αναζητούν την αθανασία και αφελείς όσους αναμένουν τον θάνατο, χάνοντας το νόημα της ζωής. Ο δημιουργός της ταινίας προσπαθεί να μας νουθετήσει και να μας πείσει να απολαύσουμε κάθε στιγμή της ζωής, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μας επιφυλάσσει το μέλλον...

cinenoxos.blogspot.com

9:44 PM  
Blogger tks said...

Χωρίς να θέλω να φανώ ισοπεδοτικός οι κριτικοί που του έβαλαν κάτω από 3/5 (το 3 πες είναι ζήτημα προσωπικού γούστου) φοβάμαι ότι είναι απλά μειωμένης αντιλιπτικής ικανότητας. Έτσι απλά.
Έχει ένα θέμα κεντρικό και κεφαλαιώδες, η απώλεια του θανάτου - όχι τόσο η αγάπη θα έλεγα όσο η απώλεια καθευατή - και στην συνέχεια η φύση του θανάτου και η "δικαίωση' του - κάθε θάνατος είναι καινουρία ζωη - δοσμένο με ενα απαράμμιλο ποιητικό τρόπο. Δεν θα έλεγα ότι είναι τόσο εναντίων κάποιας συγκεκριμένης θρησκείας, είναι πάνω ακόμα και από θρησκείες- η θεώρηση που δινει είναι συμβατή με οποιαδήποτε ευέλικτη ερμηνεία μια θρησκείς, και για αυτό είναι τόσο πανανθρώπινο ακριβώς.
Χωρίς καμία αμφιβολία η καλύτερη η πλέον ολοκληρωμένη και η πιο σημαντική ταινία του. Μεγάλο επίτευγμα στη τρίτη ταινία να ξεπερνάει τόσο τις προηγούμενα!

10:02 AM  
Blogger Σπιτόγατος said...

Τα είπες όλα! Με κάλυψες απόλυτα! Δυστυχώς οι περισσότεροι θεατές είχαν μια έκφραση απογοήτευσης στο τέλος της ταινίας...ούτε η δική μου η παρέα τη δέχτηκε με ευχαρίστηση, αλλά πιστεύω ότι είναι μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει.
Παρέλειψες να πεις ότι είχε και καταπληκτική φωτογραφία...

2:33 PM  
Blogger koolkiller-ess said...

proswpika thn brhka flyari apo ena shmeio kai pera....san na xanotan se ena kykewna epideiksis deksiotexnias, ki exane tin ousia aytou pou i8ele na pei

7:55 PM  
Blogger MESSIAS said...

Πραγματικά Νιώθω Τόσο Ασήμαντος Αυτή Τη Στιγμή Που Αποφάσισα Να Γράψω Γι'Αυτό Το Αριστούργημα Αυτού Του Εξαιρετικού Σκηνοθέτη! Πραγματικά Με Έχετε Καλύψει, Αν Και Για Τον Καθένα Μας Σημαίνει Κάτι Παραπάνω. Είναι Από Τις Λίγες Ταινίες Που Πραγματικά Προσφέρουν Τόση Τροφή Στον Εγκέφαλο Του Καθενός Από Εμάς. Πιστεύω Πως Όποιος Δεν Βούρκωσε Κατά Τη Διάρκεια Αυτού Του Ταξιδιού Σκεφτόταν Εάν Έχει Αφήσει Το Μάτι Της Κουζίνας Ανοιχτό, Πότε Θα Κάνει Διάλειμα Για Να Πάρει Άλλους 2 Κουβάδες Ποπ Κορν Για Να Μασουλήσει Ή Τα'χει Πάρει Επειδή Δεν Έχει Στείλει Μήνυμα Το Θυληκό Ή Το Αρσενικό Απο Χτες...
Έχω Να Πω Ότι Αυτή Η Ταινία Με Είχε Πιάσει Απροετοίμαστο... Στη Γλυκιά Ηλικία Των 11 Ετών, Ενώ Έβλεπα Ένα DVD (Ούτε Θυμάμαι Ποια Ταινία Ήταν) Και Ξαφνικά Αντικρίζω Το Trailer Αυτής Της Ταινίας. Από Τότε Μέχρι Και Τα 14 Δεν Είχε Παύσει Ούτε Μία Στιγμή Να Υπάρχει Μία Ακατάπαυστη Επιθυμία Να Δω Τι Είναι Αυτό Που Με Σημάδευσε Έτσι Ανεπανόρθωτα... Και Μετά Το Είδα... Τι Να Πω,Για Δεύτερη Φορά Μετά Από Όχι Και Τόσο Μεγάλο Χρονικό Διάστημα Κατάφερε Μία Ταινία Με Το Που Τελείωσε Να Με Αφήσει Τελείως Ράκος/Μαλάκα/Βουρκωμένο/Σκεπτικό/Μουγκό/Σοκαρισμένο Και Να Φέρει Όμως Τη Λύτρωση Που Απαιτούσα Πριν Δημιουργηθεί Αυτό Το Φιλμ...
Για Να Κόψω Την "Μπουρδολογία", Έχω Να Πω Πως Η Συνεργασία Darren Aronofsky Και Clint Mansell Δίνει Πραγματικά Μία Τελείως Διαφορετική Νότα Στη Δουλειά Και Των Δύο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ... Πάλι Καλά Που Αυτό Το Φιλμ Αναγνωρίστηκε Τουλάχιστον Για Το Soundtrack Του, Το Οποίο Είναι Και Ένα Από Τα Καλύτερα Που Είχα Την Ευκαιρία Να Ακούσω...

2:16 AM  

Post a Comment

<< Home