Thursday, October 19, 2006

Έγκλημα στο Κολέγιο [4/5]

Ο Ράιαν Τζόνσον ήταν 32 χρονών όταν γύρισε το «Brick» (μην αφήσετε τον απαράδεκτο ελληνικό τίτλο να χαντακώσει αυτό που κρύβεται πίσω του...). Και πρόκειται για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Κοινώς, να το δουν οι ντόπιοι πρωτοεμφανιζόμενοι, μέχρι κι εκείνος ο Μπράιαν Ντε Πάλμα που πρόσφατα διαμέλισε το είδος του νουάρ αντί τη «Μαύρη Ντάλια», και να πάνε σπίτια τους! Τι αποτολμά εδώ αυτός ο παντελώς άγνωστος πιτσιρικάς; Παίρνει τα χαρακτηριστικά του φιλμ νουάρ λες και δεν πέρασε μια μέρα από τη δεκαετία του ’40 και τα ενσωματώνει στο «μιαρό» είδος των νεανικών ταινιών «σχολείου», ανακατεύει με γερά υλικά (κυρίως σε καστ) και καταφέρνει ένα πάντρεμα που σε βγάζει νοκ-άουτ, τουλάχιστον από ευρηματικότητα.

Πρώτο πλάνο. Ο Μπρένταν χαζεύει το πτώμα ενός κοριτσιού. Πριν από δύο μέρες, εκείνη του είχε αφήσει ένα σημείωμα. Πριν από δύο μήνες ήταν ζευγάρι. Εκείνη έμπλεξε. Άσχημα. Κι εξαφανίστηκε. Πριν από δύο μέρες ζητούσε βοήθεια. Μίλησαν στο τηλέφωνο. Εκείνος της ζήτησε να βρεθούν. Του το αρνήθηκε. Κι έτσι ο Μπρένταν άρχισε να την ψάχνει, ανάμεσα σε φίλους, γνωστούς και άλλους... συμμαθητές! Εσύ παρακολουθείς με ενδιαφέρον την πλοκή, χωρίς να μπορείς ν’ αντιληφθείς ακόμη την όλη μαγκιά του Τζόνσον. Και παρασύρεσαι σιγά σιγά στο μυστήριο.

Γλώσσα κοφτή, «μεγαλίστικη». Χαρακτήρες που σε παραπλανούν, ύφος πέρα από την πιο ενήλικη λογική, μοιραία θηλυκά που πάντοτε κρύβουν κάτι ή παίζουν διπλό ρόλο, dealers... ρόδα τσάντα και κοπάνα, μικροσυμμορίες και κυκλώματα teenage υποκόσμου. Νομίζεις πως σου κάνει πλάκα, αλλά ο νεαρός σκηνοθέτης και σεναριογράφος του «Brick» στέκει με ήθος πίσω από τις κάμερες για να σου μοστράρει... μυαλό. Ούτε φιγούρες στην αφήγηση, ούτε αισθητική για να ζηλέψει κανείς, ούτε καν φτηνές στιλιστικές αναφορές στο νουάρ (ευτυχώς, το φιλμ είναι έγχρωμο). Η ματιά είναι σημερινή, οι ηλικίες μάλλον λάθος και το σύμπαν... αλλού! Το «ανώριμο» των ηρώων σου κλείνει το μάτι με ατάκες που δεν ταιριάζουν στα στόματα μαθητών από την Καλιφόρνια του σήμερα, τα πάντα στην πόλη μοιάζουν αδειανά, μονάχα teenagers και η δική τους μοναξιά κατοικεί σ’ αυτά τα πλάνα. Κι ένα χιούμορ άπιαστο, σε σκηνές όπως εκείνη της επίσκεψης στο σπίτι του «Pin», του μεγάλου αφεντικού, στην κουζίνα του οποίου η μάνα σερβίρει corn flakes και χυμό μήλο, ενώ στο background παίζει μια μελωδία του Άντον Κάρας!

Σαν σινεφιλικό ανέκδοτο που γέννησε μια ιδιοφυΐα, το «Brick» είναι φυσικό να μην τύχει γενικής αποδοχής από το κοινό και σε βάζει σ’ ένα ρίσκο να το βαρεθείς γρήγορα, όταν νοιώσεις πως το fusion εύρημα με τα φιλμικά είδη «καίγεται» γρήγορα (μάλλον γιατί περίμενες πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης του σεναρίου). Επίσης, ο Τζόνσον δεν αισθάνεται ποτέ την τραγωδία που κουβαλούν στο πετσί τους αυτά τα παιδιά μιας εφηβείας «τελειωμένης» προ πολλού, αδυνατεί να βρει τον όποιο ρεαλισμό μέσα τους. Αλλά θα είναι άδικο να παραγνωρίσεις τη σπιρτάδα της ιδέας κι ένα νέο όνομα με τόσο ταλέντο που θα σε κρατάει αφηρημένο στο κάθισμα για όση ώρα παίζουν τα credits τέλους. Με Velvet Underground. Και «Sister Ray». Σε μαύρο φόντο. Τόσο μαύρο, που βγαίνοντας έξω μπορεί να παραπατάς.

Brick [2005] / για την Athens Voice /

5 Comments:

Blogger Dark Tyler said...

Ωραίο ήταν, και ειδικά έχοντας δει πρόσφατα τη Ντάλια δεν το συζητώ, προσκύνησα. Απλώς αυτή η contemporary ματιά στους κώδικες του νουάρ δε μου έκανε τόσο τρελό κούκου. Πήρε τα νουαρικά στερεότυπα και τα έχωσε σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον. Δεκτό. Αλλά οι χαρακτήρες μεμονωμένα παραμένουν οι ίδοι που βλέπουμε στα νουάρ εδώ και δεκαετίες. Ψάξε δες δηλαδή Veronica Mars ρε αδερφέ (από την οποία το Brick έχει ξεκάθαρα επηρεαστεί) και θα διαπιστώσεις οτι είναι πισωγύρισμα-- εκεί, όχι μόνο το setting του νουάρ είναι το σχολικό (και αργότερα, το κολλεγιακό) περιβάλλον, αλλά και οι ίδιοι οι χαρακτήρες έρχονται ο καθένας με το twist του. Τεσπά.

Διάλογοι τίγκα στο χιούμορ (η στιχομυθία στο πάρκινγκ με σκότωσε), δράση ευφάνταστα κινηματογραφημένη (πολύ ξύλο ρε αδερφέ... πολύ ξύλο!), καδραρίσματα για πολλαπλές υποκλίσεις, και μια σκηνή για τους αιώνες, που πραγματικά με έκανε να ουρλιάζω από τα γέλια ενώ χειροκροτούσα μανιωδώς (τρικλοποδιά ρε! ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΙΑ!)

All in all, τα άξιζε τα λεφτά του που θα έδινα αν δεν γιόρταζε, βολικότατα, το Αθηνόραμα. :P

3:57 AM  
Blogger cinemad said...

Αμάν με τα τηλεοπτικά σου εσύ! :-Ρ

Υ.Γ. Σχόλιο από τις περίφημες «κριτικές του κοινού» στο site του Αθηνοράματος. Μεταφέρεται αυτούσιο:

AΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΕΡΓΟ!!!!!!!!! ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΤΕ ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ....... ΤΟ ΤΙ ΓΕΛΙΟ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΜΕΣΑ!!!!!!!!!!! ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΑΣ ΛΕΩ .......Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΓΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΗΤΑΝ ΚΟΥΔΟΥΝΙΑ ΑΠΟ ΑΓΕΛΑΔΕΣ!!!!!!!!!!!!! ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΝΑ ΠΑΤΕ!!!!!!!!!!!!

12:31 AM  
Blogger seagazing said...

Μήπως ξέρετε πότε βγαίνει σε dvd αυτή η ταινία;

12:40 AM  
Blogger cinemad said...

seagazing, υποθέτω μέσα στο πρώτο δίμηνο του 2007. Μπορείς να το ελέγχεις μέσω του site της εταιρείας διανομής του (Odeon). Υπάρχει στα links.

4:22 PM  
Blogger seagazing said...

Ελπίζω να μην αργήσει να βγει γιατί δυστυχώς δεν κατάφερα να την δω...

Το link που δίνεις δεν είναι σωστό, άλλαξέ το σε:
http://www.odeon.gr/movieportal/movies/dvd.do

ή σε http://www.odeon.gr/ για να είσαι σίγουρος.

8:39 PM  

Post a Comment

<< Home